Emoties voelen, de meeste van ons doen dat wel. Blij zijn, dankbaar zijn, geïrriteerd zijn, boos zijn, verdrietig zijn etc. Maar velen van ons uiten ze niet echt. Vaak onderdrukken we emoties en zetten we ze op slot. We willen de ander niet tot last zijn, we schamen ons, hebben er een oordeel over of we vinden het eng om ons echt te uiten en ons kwetsbaar op te stellen. We passen ons aan. Aan onze partner, aan onze baas, aan onze ouders of onze kinderen. We doen alles om maar niet uit de toon te vallen en om groot en sterkt te zijn en de verbinding met de ander te behouden.
Maar ben je wel echt groot en sterk als je je emoties niet echt uit? Ben je wel echt in verbinding met de ander als je er voor kiest je niet te uiten?
Ik denk dat de echte kracht en moed zit in het uiten van je emoties en echt vertellen dat iets je raakt in plaats van bijvoorbeeld boos te worden. Daarmee schep je verbinding en geef je de ander echt de kans om de echte jij te zien.
Ik kan het weten, vroeger werd ik altijd boos als ik gekwetst werd. Ik was hard en oogde voor de buitenwereld heel sterk. Maar van binnen voelde ik me heel klein en kwetsbaar. Door deze houding hield ik de mensen waarvan ik het meeste hield juist op afstand, terwijl ik eigenlijk zo verlangde naar verbinding en geborgenheid.
Ik heb met vallen en opstaan moeten leren dat mijn verdriet en mijn kwetsbaarheid er mocht zijn. De grootste les die ik hierin kreeg was tijdens het overlijden van mijn stiefmoeder. Ik zat zo in mezelf opgesloten dat ik niet kon huilen bij mijn ouders, zus of broer. Ik heb dit grote verlies hierdoor in mijn eentje moeten verwerken. Juist op het moment dat ik de ander het hardste nodig had.
Mede daarom help ik nu mensen om bij hun emoties te komen en oud zeer te verwerken. Dat is voor veel mensen eng, maar als ze de stap genomen hebben voelen ze zich vrij. De verbinding met hun hart wordt hersteld en daardoor kan de verbinding met de ander ook ontstaan. En wat is er nu mooier als we ons allemaal verbonden voelen.

Share This